Fietsreis Italië 2018

Fietsreis Italië 2018

Ieder jaar organiseert Bewegingscentrum Reset uit Burgum een fietsreis. In 2011 heeft de 1e editie plaatsgevonden in de Franse Alpen en inmiddels is de fietsreis een blijvend evenement geworden. In 2018 gaan  wij voor de 2e keer naar de Italiaanse Dolomieten!

 

 

Fietsreis Italië 2018

 

Sinds 2011 organiseren wij ieder jaar een fietsreis. De eerste 6 jaar ging de reis naar de Franse Alpen, in 2018 gaan we voor de 2e keer naar de bergen van de Giro d'Italië en naar nieuwkomer de Kaunertaler Gletcher in Oostenrijk. Van 21 t/m 25 juni 2018 verblijven we in Vital Hotel Ortlerspitz, St. Valentin - San Valentino. Tegelijkertijd zal ook, voor de eerste keer, de groep van de wandelreis in het hotel verblijven.

Je wilt ooit een keer de legendarische Passo di Stelvio of de Gavia per fiets ervaren en overwinnen? Wij kunnen je hierbij het spreekwoordelijke "duwtje in de rug" geven. Naast de Stelvio biedt de wijde omgeving van Trentino en de Dolomieten nog vele en prachtige fietsmogelijkheden. De verzorging zal compleet zijn; ontbijt, pastabuffet en diner zodat u zich "alleen maar" hoeft bezig te houden met het fietsen.

 

Programma 2018

 

Vrijdag 22 juni – de beklimming van de Kaunertaler Gletscher

Het 39 km lange Kaunertal schotelt de bergfietser een bijzondere, afwisselende en spectaculaire topklim voor. Met bijna 2000 hm naar de Weissseegletcher (2750 m) wacht niet alleen het grootste hoogteverschil, maar ook tal van prachtige uitzichtpunten, gletsjers en lekker veel haarspelbochten. Na het vals plat vanuit Prutz stijgt de weg en slingert door enkele Naturgemeinde. Voorbij Feichten ligt het tolstation voor de resterende 26 verlaten kilometers naar de top. De klim trekt tot 16% aan op een groep genummerde haarspelbochten naar de natuurstenen damwand van de fraai gelegen GepatschStausee (1767 m). Zeven fotogenieke en vrijwel vlakke km ’s slingeren langs het stuwmeer met uitzicht op het Oostenrijks-Italiaans grensgebergte. Een volgende groep haarspelbochten kronkelt snel boven het stuwmeer uit naar het verderop gelegen aloude Gepatschhaus (1928 m), de laatste voorziening voor de top. Op de volgende bergwand loopt de weg fraai door het verlaten hooggebergte met maxima tot 16% naar een volgend plateau. Daar wachten de laatste 10 km bochten op de goed onderhouden beklimming. Het ruige berglandschap met gletsjers is imposant en vang je een glimp op van het stuwmeer in de diepte. Het Kaunertal eindigt in de immense wereld van sneeuw en ijs bij het kolossale restaurant Weisseeferner, een fraai gelegen rustpunt voor skiërs en voldane bergfietsers.

 

Zaterdag 23 juni - de beklimming van de Passo del Fuorn (Ofenpas)

De Ofenpas (Pass del Fuorn) is gelegen in het oosten van het Zwitserse kanton Graubünden en vormt de verbinding tussen het Engadindal en het Val Müstair. Een groot deel van het westelijke zijde van de pas loopt door het Zwitsers Nationaal Park. Vanuit Zernez gaat de brede weg matig stijgend door het onbewoonde dal van de rivier de Spöl. Na een rustig aanloopje van anderhalve kilometer gaat het steil (8,5%) omhoog in Valchava. Bij Punt la Drossa takt naar rechts de Munt la Scheratunnel (smal en 3,4 km lang) af, die de verbinding vormt met het Italiaanse Livigno. Drie kilometer lang blijft de weg stijgen, steeds minder steil. Dan volgen vier redelijk makkelijke kilometers. Aan het einde van Tschierv gaat het weer serieus omhoog (9%) en zo blijft het bijna continu gedurende de resterende zes kilometer tot op de pas. De weg voert verder omhoog door de arvenbossen van het Nationale Park. Twee kilometer vóór de pashoogte staat het Hotel Parc Nazional, dat ooit een ijzersmelterij was.

Het bergzadel van de Ofenpas ligt onder de boomgrens. Op het hoogste punt staat het berghotel Süson Givè; het uitzicht vanaf hier op het Val Müstair is geweldig. De Ofenpas is een beginpunt voor wandelingen. De afdaling verloopt gemakkelijk over een goede weg en al na zes kilometer is het eerste dorp Tschierv bereikt. Bij Santa Maria Val Müstair vangt de route aan naar een andere pas: de Umbrailpas.

 

Zondag 24 juni - de beklimming van de Passo dello Stelvio (prato)

Als er een beklimming is die iedere wielrenner echt eens gedaan moet hebben dan is het de Stelvio. Iedereen die de haarspeldbochten die naar de top voeren gezien heeft vergeet dit aanblik nooit meer. Enorm indrukwekkend. Voor de één droom, voor de ander een nachtmerrie. Maar iedereen is éénmaal op de col helemaal gelukkig. Meestal na een lange strijd, want hoe je de col ook op rijdt, snel of langzaam, pijn doet hij altijd! Maar dat is toch wel een beetje wat we zoeken als wielrenners?

De klim begint loom, en meestal erg warm in het dorpje Prato. Weinig steil voor de eerste 5 kilometers. Maar bedenk je wel als deze kilometers in Nederland of België hadden gelegen dat het de beroemdste klim van de lage landen was geweest. Want deze kilometers duiken nergens onder de 5 %, en de warmte maakt het niet makkelijker. Tot aan de lawinegallerij valt de steilte mee, daarna schiet deze omhoog. Vanaf hier is het een ritme vinden want je bent nog lang niet boven. Er rest je nog een kleine twintig kilometer klimmen.

Het begint meteen goed steil in het bos, afhankelijk van het seizoen biedt het bos beschutting tegen de zon, of houdt het juist die enorme hitte vast. De haarspeldbochten volgen elkaar hier in rap tempo op. Dat moet ook wel, want er moeten er 48(!) in deze 20 kilometer gestopt worden. Via enkele mooie Zuid-Tiroolse dorpjes (let op het verschil tussen bouwstijl en cultuur hier in vergelijking met de Bormio zijde van de col), rijd je steeds verder omhoog. Her en der langs de weg staan fonteintjes waar je je bidon bij kunt vullen.

In het bos win je al enorm veel hoogte en streep je al heel wat haarspeldbochten af, maar het zwaarste deel, moet nog komen, want dat zijn die laatste beroemde haarspeldbochten. Deze laatste kilometers naar de top zijn namelijk steil, en mentaal erg zwaar. Want met nog ruim zeven kilometer te gaan, bij hotel Sotto Stelvio, zie je de col namelijk al liggen. Je hebt het idee dat deze voor het grijpen ligt. Maar de laatste zeven kilometer zijn bikkelhard, en hoog, dus je moet het met heel wat minder zuurstof doen.

Het fantastische uitzicht op het Ortler massief aan de linkerzijde maakt veel goed, als je tenminste tijd en zin hebt om hier naar te kijken. Als je geen zin hebt om naar deze bergen te kijken zal je de kou die van de gletsjers afkomt zeker voelen. Op warme zomerdagen heerlijk verkoelend, maar op koudere dagen te koud voor een vermoeid lichaam. Regelmatig sneeuwt het zelfs in de zomermaanden op deze bergcol. Wie zich nog goed voelt zal in deze laatste bochten kunnen genieten van het klimmen.

 

 

Video impressies

Hieronder zijn video's te bekijken van  de beklimmingen naar de Col du Galibier, de Alpe d'Huez (editie 2012) en Col de la Croix de Fer (editie 2013).